GrBusinessForum
Η ελληνική κοινότητα του επιχειρείν
3 likes George nikath Gauss  
Παράθεση από George, 28-05-2020 22:09:

Η Ελλάδα έχει τέσσερις μείζονες εσωτερικούς θρησκευτικούς προορισμούς: Άγιον Όρος, Μετέωρα, Τήνος, Πάτμος. Και δύο εκτός: Αγιά Σοφιά, Ιεροσόλυμα. Θεωρητικά τουλάχιστον υπάρχουν δυνατότητες για επιχειρήσεις θρησκευτικού τουρισμού (δεν μιλάω μόνο για καταλύματα). Πρέπει όμως να κάνεις ειδικές τιμές για να προσελκύσεις κόσμο, ώστε να μην εξυπηρετούνται από το συμβατικό εμπόριο. Εμείς κάνουμε εκπτώσεις με βάση θρησκευτικό διαβατήριο που προμηθεύονται από τις μητροπόλεις τους.


Θα προσέθετα και τις δύο πόλεις με τις περισσότερες Βυζαντινές εκκλησίες, την Καστοριά και τη Βέροια. Αν και δεν είναι τόσο πολυδιαφημιζόμενες, θα μπορούσε να γίνει κάτι πιο οργανωμένο σε εκείνα τα μέρη.

30-05-2020 19:50 Παράθεση
5 likes nikath Gauss Giwta32 Evi Kostas57  

ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ

Το ήξερα από την αρχή ότι τα πράγματα θα ήταν δύσκολα για πολύν καιρό, για κάμποσα χρόνια και το αποτέλεσμα δεν θα ήταν ισάξιο με την λουξ ζωή που πέρναγε στην Ανδόρα. Υπήρχε και το ενδεχόμενο να τα παράταγε στη μέση από το ζόρισμα και την ανυπομονησία για το αποτέλεσμα και να μην μπορούσε να γυρίσει πίσω στο βουνό, γιατί αν φύγει η ευκαιρία δεν είναι σίγουρο ότι θα ξανάρθει. Τότε θα ένιωθα σαν να την είχα πάρει στο λαιμό μου. Ώρες ώρες ένιωθα και τύψεις που εκτροχίαζα τη ζωή της, αλλά τα βόλευα με τη συνείδησή μου ότι τελικά θα έβγαινε κερδισμένη μακροπρόθεσμα, ενώ η Ανδόρα είχε ημερομηνία λήξης.

Το ζήτημα ήταν πώς να κάνω υποφερτό αυτό το μεταβατικό στάδιο μέχρι το τελικό αποτέλεσμα κι αν μπορούσα κι ευχάριστο, δεδομένου ότι το ακίνητο ήθελε 7 χρόνια για να αποχαρακτηριστεί με μίνιμουμ τα 5, αλλά με βαριά ποινική ρήτρα. Υπήρχαν όροι για να ενταχθεί σε ένα πρόγραμμα και δεν της είχα μιλήσει ξεκάθαρα για αυτό. Πήρα λοιπόν την απόφαση ότι θα έπρεπε να συντηρώ ένα όνειρο για όσο χρειαστεί, ελπίζοντας ότι από μόνη της θα καταλάβαινε κάποια στιγμή ότι όλη αυτή η προσπάθεια ήταν προς όφελός της. Είχα ξαναφέρει την τηλεόραση από την αποθήκη κι είχαμε κανονίσει συγκεκριμένες ώρες για ψυχαγωγία και όταν τον Απρίλη του 2014 την κατέβασε από μόνη της στην αποθήκη κατάλαβα ότι το παιχνίδι είχε πια κερδηθεί.

Μέσα στα πλαίσια συντήρησης αυτού του ονείρου έκανα διάφορα εντυπωσιακά επιχειρήματα. Ένα πχ ήταν και το ταξίδι στη Γουιάνα. Θα κάναμε τις διακοπές μας στους τροπικούς (αν και όχι τόσο εξωτικούς, αφού μιλάμε για γαλλικό έδαφος), θα πηγαίναμε να δούμε τα ινδιάνικα χωριά στον Αμαζόνιο (στα γαλλοβραζιλιανά σύνορα από τη μέσα μεριά εννοείται για να έχουμε και το κεφάλι μας ήσυχο, λολ) και θα της έδειχνα και τα 10 μου «ακίνητα», που ήταν 10 γραμμές σε ένα portfolio  (αλλά αν έχεις πάρει και κάποιες options, μπορείς να τα δεις).

Βέβαια όταν η μικρά δεν ξέρει τα κόλπα και σε βλέπει με τον υπάλληλο της εταιρείας να σε πάει με το τζιπάκι να τα δεις σαν άρχοντας με στυλ «και τώρα, κύριε, θα πάμε να δούμε το άλλο  σας ακίνητο στην τάδε συνοικία. Κάνατε θαυμάσια επιλογή να επενδύσετε σε αυτήν την περιοχή, γιατί θα πάρει αξία κλπ κλπ» εντυπωσιάζεται.

Στο τέλος με ξαναρώτησε: «είναι όλα αυτά δικά σου;» Δεν μπορούσα να πω ένα τέτοιο μεγάλο ψέμα, αλλά ούτε με συνέφερε να μιλήσω για τις 10 γραμμές/μετοχές σε ένα κτηματολογικό site.

«Κοίταξε, απάντησα, όταν κάνεις επένδυση είναι κάτι που λέγεται διασπορά κινδύνου. Είναι προτιμότερο να είμαι συνιδιοκτήτης σε 10 τεμάχια, παρά ιδιοκτήτης σε 2 ή 3.»

Όταν ξεκινήσαμε για τα ινδιάνικα χωριά, κλείνω σε ένα γραφείο έναν οδηγό και 4 σεκιουριτάδες.

-Είναι τόσο επικίνδυνα; με ρώτησε.

-Δεν νομίζω, αλλά δεν είμαστε και στην καλύτερη περιοχή της Γαλλίας. Πρέπει πάντα να υπάρχει μία πρόβλεψη. Μία και μονάκριβη σε έχω, να μη σε φροντίσω;

Πάμε λοιπόν στους ινδιάνους, είχανε κάτι αξιοθέατα, κάτι λαικές κλπ κι όπου πήγαινε και οι σεκιουριτάδες από πίσω, ενώ οι ινδιάνοι της κάνανε υποκλίσεις. Συνοδείες παίρνουν συνήθως μεγάλοι επιχειρηματίες καθώς και υψηλόβαθμοι δημόσιοι υπάλληλοι για ασφάλεια. Στους μεν υποκλίνονται γιατί μπορεί να ήρθαν για καμμιά επένδυση, στους δε από φόβο μην τους κόψουν τα επιδόματα, γιατί δεν το έχουν συνειδητοποιήσει ότι είναι γάλλοι πολίτες και τα δικαιούνται, αλλά νομίζουν ότι τους τα δίνουν αν δείξουν καλή διαγωγή. Το όλο σκηνικό βέβαια δεν την χάλασε την κυρία η οποία το θυμάται πάντα με αυταρέσκεια.

Το κατάλυμα αποχαρακτηρίζεται του χρόνου. Για θρησκευτικούς λόγους είναι ένα ταπεινό κτίριο με εικονίτσες αγίων στα δωμάτια και όλα τα σχετικά αυτού του περίγυρου. Το βλέπω και με πιάνει κατάθλιψη γιατί απέχει από το όνειρο που της έταξα. Είναι και άθεη και ήθελε γερό στομάχι να αντέχει να ακούει αλλοπρόσαλλες ιστορίες πιστών να εξυμνούν την φιλευσπλαχνία του θεού τους που γλίτωσε τον γνωστό τους από το ατύχημα, επειδή είχε την εικονίτσα της παναγίτσας στο πορτοφόλι, ενώ οι συνεπιβαίνοντες που δεν είχαν την θαυματουργή ζωγραφιά έγιναν κιμάς στην άσφαλτο.

Είχα κάποιο άγχος αυτά τα χρόνια να συντηρώ ένα όνειρο και δεν ξέρω αν θα το ξαναέκανα. Η κυρία έριξε τον κομμουνισμό στα σκουπίδια, ξύπνησε το επιχειρηματικό της δαιμόνιο και βιάζεται να κερδίσει όλα τα χαμένα χρόνια. Τα 8 δωμάτια του καταλύματος έγιναν 18 πέρυσι το καλοκαίρι και δούλευα σαν μαύρος να τα σουλουπώσουμε. Τρόμαξα επίσης να την μεταπείσω να μην κάνει αγορές στην Καμπότζη όπου εγκαταστάθηκε στη συνέχεια ο Jean κι έκανε ενοικιαζόμενα ή στη Βουδαπέστη, όπου σκεφτόταν να εγκατασταθεί όταν επέστρεψε στην Ευρώπη και της μίλαγε για ευκαιρίες που εύρισκε.

Δεν ξέρω πού θα καταλήξει αυτή η ιστορία με εμένα να θέλω να αποσύρομαι σιγά σιγά από την ενεργό δράση κι αυτή να κάνει σχέδια για να κατακτήσει τον κόσμο. Δεν πρόβλεψα τέτοια μεταστροφή και καθώς μας χωρίζουν και 13 χρόνια το πράγμα δυσκολεύει περισσότερο. Δεν έχει κανέναν απολύτως λόγο να σταματήσει στα 45 και δεν έχω σκοπό να δουλεύω μέχρι τα 70. Για αυτό και το θέμα τα έβαλα στα «Λάθη».

30-05-2020 23:18 Παράθεση
3 likes Gauss Giwta32 George  

Η ιστορία θα μπορούσε να έχει τίτλο "στροφή από τον κομμουνισμό στο επιχειρείν" 

Για το ηλικιακό που θίγεις, νομίζω η ηλικία των 45 είναι σχεδόν εφηβεία για κάποιον επιχειρηματία. Ακόμη και τα 70 που αναφέρεις, είναι μια χαρά. Έχω γνωρίσει πολλούς που ασχολούνται με επιχειρήσεις ακόμη και μετά τα 80 τους. Ειδικά όταν έχεις χτίσει κάτι μόνος σου για πολλά χρόνια, δεν το αποχωρίζεσαι εύκολα επειδή απλά πέρασε ο χρόνος. Όσο βαστάν τα κότσια σου συνεχίζεις να δίνεις το παρόν. Και πιστεύω είναι μεγάλη η ικανοποίηση για αυτόν που το κάνει.

30-05-2020 23:48 Παράθεση
Are you talking to me?
3 likes Giwta32 George arxigos  
Παράθεση από George, 27-05-2020 14:56: Απέσυρα τελικά την προσφορά με ειδοποίηση στη σελίδα εγγραφής. Αν ήταν για κούφια προφίλ μπορούσα να τα κάνω και μόνος μου. Όχι να έχω κι απώλεια κερδών από πάνω συν το ότι αυτό μεγαλώνει κατακόρυφα τη δυσαναλογία ανδρών γυναικών, επειδή οι άντρες σπεύδουν να προλάβουν.

Τα 3 υποχρεωτικά πεδία προφίλ τα έκανα 4 κι έγραψα ένα σνίπετ που μπλοκάρει την πρόσβαση στον κατάλογο μελών, αν δεν έχεις ανεβάσει πρώτα αβατάρ. Την προσφορά την έκανα δωρεάν επ'αόριστον χωρίς δέσμευση.

Φαντάζομαι ότι θα γεμίσει αβατάρ με ζωάκια για να μπορούν βλέπουν τον κατάλογο και ήδη γράφτηκε ένας κι έβαλε έναν δεινόσαυρο, λολ.


Μία καλή ιδέα είναι να επιβραβεύσεις, όχι μόνο αυτούς που απλά γράφονται, αλλά κυρίως αυτούς που δραστηριοποιούνται ενεργά μέσα στο σαιτ. Γιατί τελικά αυτοί είναι που θα του δώσουν ζωή. Μπορείς πχ να προσφέρεις κάποια έκπτωση αν κάποιος ξεπεράσει ένα milestone δραστηριότητας, όπως αποστολή μηνυμάτων, νέοι φίλοι, προβολές προφίλ, κλπ

Με αυτόν τον τρόπο θα δημιουργήσεις έναν πυρήνα που θα κρατάει το σαιτ "ζεστό" αλλά θα πληρώνει λιγότερα, και θα βγάζεις τη μερίδα του λέοντος των κερδών σου, από πελάτες που απλά θα γραφτούν, θα δραστηριοποιηθούν μερικές μέρες και μετά θα απομακρυνθούν, όπως γίνεται συνήθως. 

Έχει και λογική να επιβραβεύεις έναν ενεργό χρήστη, στη γενική φιλοσοφία του "καλού πελάτη"

31-05-2020 19:22 Παράθεση
7 φορές να πέσεις 8 να σηκωθείς
2 likes Giwta32 George  
Παράθεση από George, 30-05-2020 23:18:

ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ

Το ήξερα από την αρχή ότι τα πράγματα θα ήταν δύσκολα για πολύν καιρό, για κάμποσα χρόνια και το αποτέλεσμα δεν θα ήταν ισάξιο με την λουξ ζωή που πέρναγε στην Ανδόρα. Υπήρχε και το ενδεχόμενο να τα παράταγε στη μέση από το ζόρισμα και την ανυπομονησία για το αποτέλεσμα και να μην μπορούσε να γυρίσει πίσω στο βουνό, γιατί αν φύγει η ευκαιρία δεν είναι σίγουρο ότι θα ξανάρθει. Τότε θα ένιωθα σαν να την είχα πάρει στο λαιμό μου. Ώρες ώρες ένιωθα και τύψεις που εκτροχίαζα τη ζωή της, αλλά τα βόλευα με τη συνείδησή μου ότι τελικά θα έβγαινε κερδισμένη μακροπρόθεσμα, ενώ η Ανδόρα είχε ημερομηνία λήξης.

Το ζήτημα ήταν πώς να κάνω υποφερτό αυτό το μεταβατικό στάδιο μέχρι το τελικό αποτέλεσμα κι αν μπορούσα κι ευχάριστο, δεδομένου ότι το ακίνητο ήθελε 7 χρόνια για να αποχαρακτηριστεί με μίνιμουμ τα 5, αλλά με βαριά ποινική ρήτρα. Υπήρχαν όροι για να ενταχθεί σε ένα πρόγραμμα και δεν της είχα μιλήσει ξεκάθαρα για αυτό. Πήρα λοιπόν την απόφαση ότι θα έπρεπε να συντηρώ ένα όνειρο για όσο χρειαστεί, ελπίζοντας ότι από μόνη της θα καταλάβαινε κάποια στιγμή ότι όλη αυτή η προσπάθεια ήταν προς όφελός της. Είχα ξαναφέρει την τηλεόραση από την αποθήκη κι είχαμε κανονίσει συγκεκριμένες ώρες για ψυχαγωγία και όταν τον Απρίλη του 2014 την κατέβασε από μόνη της στην αποθήκη κατάλαβα ότι το παιχνίδι είχε πια κερδηθεί.

Μέσα στα πλαίσια συντήρησης αυτού του ονείρου έκανα διάφορα εντυπωσιακά επιχειρήματα. Ένα πχ ήταν και το ταξίδι στη Γουιάνα. Θα κάναμε τις διακοπές μας στους τροπικούς (αν και όχι τόσο εξωτικούς, αφού μιλάμε για γαλλικό έδαφος), θα πηγαίναμε να δούμε τα ινδιάνικα χωριά στον Αμαζόνιο (στα γαλλοβραζιλιανά σύνορα από τη μέσα μεριά εννοείται για να έχουμε και το κεφάλι μας ήσυχο, λολ) και θα της έδειχνα και τα 10 μου «ακίνητα», που ήταν 10 γραμμές σε ένα portfolio  (αλλά αν έχεις πάρει και κάποιες options, μπορείς να τα δεις).

Βέβαια όταν η μικρά δεν ξέρει τα κόλπα και σε βλέπει με τον υπάλληλο της εταιρείας να σε πάει με το τζιπάκι να τα δεις σαν άρχοντας με στυλ «και τώρα, κύριε, θα πάμε να δούμε το άλλο  σας ακίνητο στην τάδε συνοικία. Κάνατε θαυμάσια επιλογή να επενδύσετε σε αυτήν την περιοχή, γιατί θα πάρει αξία κλπ κλπ» εντυπωσιάζεται.

Στο τέλος με ξαναρώτησε: «είναι όλα αυτά δικά σου;» Δεν μπορούσα να πω ένα τέτοιο μεγάλο ψέμα, αλλά ούτε με συνέφερε να μιλήσω για τις 10 γραμμές/μετοχές σε ένα κτηματολογικό site.

«Κοίταξε, απάντησα, όταν κάνεις επένδυση είναι κάτι που λέγεται διασπορά κινδύνου. Είναι προτιμότερο να είμαι συνιδιοκτήτης σε 10 τεμάχια, παρά ιδιοκτήτης σε 2 ή 3.»

Όταν ξεκινήσαμε για τα ινδιάνικα χωριά, κλείνω σε ένα γραφείο έναν οδηγό και 4 σεκιουριτάδες.

-Είναι τόσο επικίνδυνα; με ρώτησε.

-Δεν νομίζω, αλλά δεν είμαστε και στην καλύτερη περιοχή της Γαλλίας. Πρέπει πάντα να υπάρχει μία πρόβλεψη. Μία και μονάκριβη σε έχω, να μη σε φροντίσω;

Πάμε λοιπόν στους ινδιάνους, είχανε κάτι αξιοθέατα, κάτι λαικές κλπ κι όπου πήγαινε και οι σεκιουριτάδες από πίσω, ενώ οι ινδιάνοι της κάνανε υποκλίσεις. Συνοδείες παίρνουν συνήθως μεγάλοι επιχειρηματίες καθώς και υψηλόβαθμοι δημόσιοι υπάλληλοι για ασφάλεια. Στους μεν υποκλίνονται γιατί μπορεί να ήρθαν για καμμιά επένδυση, στους δε από φόβο μην τους κόψουν τα επιδόματα, γιατί δεν το έχουν συνειδητοποιήσει ότι είναι γάλλοι πολίτες και τα δικαιούνται, αλλά νομίζουν ότι τους τα δίνουν αν δείξουν καλή διαγωγή. Το όλο σκηνικό βέβαια δεν την χάλασε την κυρία η οποία το θυμάται πάντα με αυταρέσκεια.

Το κατάλυμα αποχαρακτηρίζεται του χρόνου. Για θρησκευτικούς λόγους είναι ένα ταπεινό κτίριο με εικονίτσες αγίων στα δωμάτια και όλα τα σχετικά αυτού του περίγυρου. Το βλέπω και με πιάνει κατάθλιψη γιατί απέχει από το όνειρο που της έταξα. Είναι και άθεη και ήθελε γερό στομάχι να αντέχει να ακούει αλλοπρόσαλλες ιστορίες πιστών να εξυμνούν την φιλευσπλαχνία του θεού τους που γλίτωσε τον γνωστό τους από το ατύχημα, επειδή είχε την εικονίτσα της παναγίτσας στο πορτοφόλι, ενώ οι συνεπιβαίνοντες που δεν είχαν την θαυματουργή ζωγραφιά έγιναν κιμάς στην άσφαλτο.

Είχα κάποιο άγχος αυτά τα χρόνια να συντηρώ ένα όνειρο και δεν ξέρω αν θα το ξαναέκανα. Η κυρία έριξε τον κομμουνισμό στα σκουπίδια, ξύπνησε το επιχειρηματικό της δαιμόνιο και βιάζεται να κερδίσει όλα τα χαμένα χρόνια. Τα 8 δωμάτια του καταλύματος έγιναν 18 πέρυσι το καλοκαίρι και δούλευα σαν μαύρος να τα σουλουπώσουμε. Τρόμαξα επίσης να την μεταπείσω να μην κάνει αγορές στην Καμπότζη όπου εγκαταστάθηκε στη συνέχεια ο Jean κι έκανε ενοικιαζόμενα ή στη Βουδαπέστη, όπου σκεφτόταν να εγκατασταθεί όταν επέστρεψε στην Ευρώπη και της μίλαγε για ευκαιρίες που εύρισκε.

Δεν ξέρω πού θα καταλήξει αυτή η ιστορία με εμένα να θέλω να αποσύρομαι σιγά σιγά από την ενεργό δράση κι αυτή να κάνει σχέδια για να κατακτήσει τον κόσμο. Δεν πρόβλεψα τέτοια μεταστροφή και καθώς μας χωρίζουν και 13 χρόνια το πράγμα δυσκολεύει περισσότερο. Δεν έχει κανέναν απολύτως λόγο να σταματήσει στα 45 και δεν έχω σκοπό να δουλεύω μέχρι τα 70. Για αυτό και το θέμα τα έβαλα στα «Λάθη».


Ευχαριστούμε για το στόρυ. Μας ταξιδεύεις σε ενδιαφέροντες τόπους και καταστάσεις. Αναμένουμε τη συνέχεια 👍👍👍

31-05-2020 19:30 Παράθεση
7 φορές να πέσεις 8 να σηκωθείς
1 likes George  

Ενδιαφέρουσα ιστορία! Ταυτίζομαι με τη μικρή Πάολα. Μεγάλωσα σε ένα ΠΑΣΟΚΙΚΟ περιβάλλον αλλά από ένα σημείο και μετά άρχισα να απεχθάνομαι αυτό το μοντέλο ζωής. Η διαφορά είναι ότι δε μεσολάβησε κάποιος για να με επηρεάσει, αλλά από μόνη μου έκανα αυτή την ιδεολογική "στροφή"

31-05-2020 23:29 Παράθεση
3 likes Isildur Gauss Kostas57  

Παράθεση από Gauss, 31-05-2020 19:30:

Ευχαριστούμε για το στόρυ. Μας ταξιδεύεις σε ενδιαφέροντες τόπους και καταστάσεις. Αναμένουμε τη συνέχεια 👍👍👍


Εχμ, το είχα κλείσει και μάλιστα περιληπτικά στο τέλος, δεν ήξερα ότι φαινόταν ενδιαφέρον. Ήταν κάτι σαν εκτόνωση για μένα. Αλλά ΟΚ, ας πούμε και λίγα ακόμα.

To 2017 o Jean αποφάσισε να εγκαταλείψει εσπευσμένα την Ταϋλάνδη. Αισθανόταν ότι πάντα υπήρχε ένα κλίμα ρατσισμού για τους ξένους που έρχονταν όχι ως τουρίστες που θα άφηναν χρήμα, αλλά για μονιμότερη διαμονή. Αυτό βέβαια έχει σχέση με την ιστορία της Ταϋλάνδης. Ο Έλληνας τυχοδιώκτης Κωνσταντίνος Γεράκης τον 17ο αι. είχε φτάσει να γίνει πρωθυπουργός του Σιάμ (παλιό όνομα της Ταϋλάνδης) και κόντεψε να τους κάνει προτεκτοράτο των Γάλλων. Μπροστά σε αυτόν τον κίνδυνο, ο αυλικός Φετράτσα υφάρπαξε την εξουσία σκοτώνοντας τον Γεράκη καθώς και τον διάδοχο κι αυτοχρίστηκε βασιλιάς εγκαθιστώντας ένα άκρως ξενοφοβικό καθεστώς, με εθνική εσωστρέφεια, ο απόηχος της οποίας φτάνει ως τις μέρες μας.

Τον Οκτώβριο του 2016 πέθανε ο Ράμα ο 9ος και με ένα διάδοχο που δεν είναι και τόσο στα καλά του και δεν αποδέχτηκε αμέσως το θρόνο, αλλά ήθελε να το σκεφτεί αν τον συνέφερε να γίνει βασιλιάς ή να συνεχίσει τη μποέμικη ζωή του τη Γερμανία υπήρχε πολιτική αστάθεια και οι στρατηγοί έκαναν ό,τι ήθελαν. Κάποιοι ξένοι, επιλεγμένα, άρχισαν να δέχονται μπούλιγκ, αλλά ο Jean πίστευε ότι ήταν καλά δικτυωμένος και το πάλευε, γιατί εκτός από το μπάρ είχε επεκταθεί και σε άλλες αγορές. Είχε αγοράσει και μία έκταση βόρεια στο Τσιαγκμάι με σκοπό να εγκαταστήσει γάλλους συνταξιούχους κι είχε αρχίσει μάλιστα να το προωθεί από τα σόσιαλ μήντια.

Ο διάδοχος Vajiralongkorn δεχόμενος συνέχεια κριτική στα μήντια για τις παραξενιές του κάποια στιγμή πήρε ανάποδες κι κάνοντας χρήση ενός νόμου περί απαγόρευσης κριτικής στη βασιλική εξουσία άρχισε να παίρνει κεφάλια με το παραμικρό. Ο Jean με το λογαριασμό του στο fb είχε γράψει και κάποια αμφιλεγόμενα σχόλια για την κατάσταση στην Ταϋλάνδη στα αγγλικά, τα οποία γνωστοί του Ταυλανδοί τα είχαν διαβάσει. Όταν λοιπόν ένας χρήστης του fb έφαγε 35 χρόνια κάθειρξη, ο Jean τρομοκρατήθηκε τόσο που έψαχνε τρόπο να φύγει αμέσως. Κι επειδή φοβόταν να την κάνει με αεροπλάνο μήπως τον είχαν σταμπάρει, πέρασε στην Καμπότζη από ξηράς λαδώνοντας με τεράστια ποσά συνοριοφύλακες που ψιλιάστηκαν γιατί έφευγε και τον μάδησαν.

Επιχειρηματικό λάθος: όταν κάνουμε business με τα μήντια, δεν ανακατεύουμε άλλα θέματα.

Στην Καμπότζη πήγε στην πρωτεύουσα Πνομ Πενχ όπου υπάρχει μεγάλη γαλλική κοινότητα νομάδων του web που ζουν με την τηλεεργασία και είναι οργανωμένοι. Από το site του συνέχισε να πουλάει βιντεοσεμινάρια, αλλά γνώρισε κι έναν 30άρη Γάλλο που είχε χτίσει ένα μικρό ξενοδοχείο με δικαίωμα εκμετάλλευσης για κάμποσα χρόνια (δεν θυμάμαι ακριβώς) και πήγαινε τόσο καλά που έχτισε και δεύτερο. Σκέφτηκε λοιπόν να κάνει κι αυτός το ίδιο, αλλά στο Kampot, μία μικρή πόλη προς τη θάλασσα με τουριστικές δυνατότητες.

Ξεκίνησε το Φλεβάρη του 18 κι έκανε έναν τουριστικό ξενώνα 10 δωματίων μέσα σε τρεις μήνες.

Ανέβαζε συνέχεια video στο youtube με όλη την πορεία των εργασιών: πώς έψαχνε το οικόπεδο, πώς έκλεινε τις συμφωνίες με τους ντόπιους, πώς επόπτευε τις δουλειές, πώς διάλεγε τη διακόσμηση του χώρου και όλα τα σχετικά. Η μικρή Πάολα είχε ξετρελαθεί και παρακολουθούσε την ιστορία του σαν σειρά στην τηλεόραση.

Εν τω μεταξύ όλα αυτά μέσα σε ένα εξωτικό περιβάλλον φάνταζαν σαν όνειρο. Ήταν κάτι σαν μυθιστόρημα και ταυτόχρονα σεμινάριο επιχειρηματικότητας. Σιγά σιγά άρχισαν να μαζεύονται γνωστοί του web nomads εκεί κι έκαναν και πάρτι. 

Εκεί πια η σύγκριση με το ταπεινό μας κατάλυμα με έκανε να αισθάνομαι πολύ άσχημα, πράγμα που χειροτέρευε από το γεγονός ότι με πίεζε συνέχεια να πάμε στην Καμπότζη να ζήσει το όνειρο. Ήταν τόσο ανυπόμονη που τρόμαξα να την πείσω ότι επειδή άρχιζε η περίοδος των βροχών δεν άξιζε τον κόπο. Πάντως αν ο Jean δεν ήταν gay θα είχα φοβηθεί.

Πήγαμε τα χριστούγεννα του 18 και προλάβαμε το όνειρο που κράτησε λίγο. Η μικρή Πάολα είχε ξετρελαθεί με το Καμπότ και κυρίως με την έλλειψη πολύπλοκων διαδικασιών. Αγόραζες κινητό σε μπακάλικο σε ένα λεπτό χωρίς να δηλώσεις τίποτα. Έβρισκες οικόπεδα να χτίσεις σε αστείες τιμές και σε μία ώρα σε ένα συμβολαιογραφικό γραφείο έφευγες με όλα τα χαρτιά τελειωμένα και με εταιρεία μάλιστα (με υποχρεωτικά καμποτζιανό συνέταιρο που ήταν ένας υπάλληλος του γραφείου).

«Κοίταξε, της λέω, ο Jean από δω θα φύγει νύχτα όπως έφυγε κι από την Ταυλάνδη. Εκεί ήταν τα πολιτικά, εδώ η μαφία. Δεν μπορείς να χτίζεις σε παραλιακή περιοχή με τέτοιες δυνατότητες και να νομίζεις ότι δεν θα έρθουν οι μαφιόζοι. Παίζει ο συνεταίρος του να είναι μαφιόζος.»

Μιλήσαμε με το Jean και ήταν ψιλιασμένος, αλλά πίστευε ότι δεν θα τον ενοχλούσαν πέρα από ποσά για προστασία, όπως γινόταν και με το γνωστό του στην Πνoμ Πενχ.

Αρχές του 19 αγόρασε το διπλανό οικόπεδο κι έχτισε άλλον έναν ξενώνα. Κι όταν τον τελείωσε, άρχισε το μπούλιγκ από συμμορίες. Μετά εξαφανίστηκε για μήνες και κανένας δεν τον έβρισκε.

Τον περασμένο Σεπτέμβρη με καλεί από Ρουμανία. Είχε κάνει εταιρεία εκεί, αλλά ήθελε να εγκατασταθεί Βουδαπέστη. Πήγαμε και τον είδαμε. Μίλαγε με τις ώρες με τη μικρή Πάολα για ακίνητα και την είχε συνεπάρει ώστε ήθελε να αγοράσει ένα ακίνητο εκεί. Αυτός ο άνθρωπος έχει το χάρισμα της πειστικότητας, πάει γρήγορα τα πράγματα εκεί που θέλει, αλλά στο τέλος σχεδόν πάντα «δίνει μία στην καρδάρα και χύνει όλο το γάλα».

Εγώ πάλι συνήθως φτάνω σε κάποιο αποτέλεσμα, αλλά δεινοπαθώ στην πορεία. Καθένας με τα συν και τα πλην του.

04-06-2020 04:46 Παράθεση
1 likes George  

Η ιστορία κάλλιστα θα μπορούσε να είναι σενάριο ταινίας 😎

Από τις λίγες ενδιαφέρουσες ιστορίες που διάβασα τον τελευταίο καιρό στα (ουκ ολίγα) φόρουμ που συμμετέχω.

Αναμένουμε τη συνέχεια. Τελικά ο Jean τι απέγινε; Την καρδάρα την έχει γεμάτη τώρα η την έχυσε και πάλι; 😄


04-06-2020 16:44 Παράθεση
7 φορές να πέσεις 8 να σηκωθείς
2 likes geo75 Kostas57  

Παράθεση από Gauss, 04-06-2020 16:44:

Η ιστορία κάλλιστα θα μπορούσε να είναι σενάριο ταινίας 😎

Από τις λίγες ενδιαφέρουσες ιστορίες που διάβασα τον τελευταίο καιρό στα (ουκ ολίγα) φόρουμ που συμμετέχω.

Αναμένουμε τη συνέχεια. Τελικά ο Jean τι απέγινε; Την καρδάρα την έχει γεμάτη τώρα η την έχυσε και πάλι; 😄


Ευχαριστώ, φίλε.

Ο Jean ουδέποτε έκανε μακρόπνοα επιχειρηματικά σχέδια. Τα σταθερά του έσοδα είναι από εκπαιδευτικές βιντεοσειρές στο webmarketing. Παράλληλα ασχολούνταν με διάφορα άλλα projects κι όποτε βαριόταν ξεκίναγε κάτι καινούργιο. Επειδή τον τραβούσαν περισσότερο τα projects και οι πειραματισμοί, άρχισε να παραμελεί την κανονική δουλειά και βρήκε το κόλπο να συνεχίζει ανακυκλώνοντας τα παλιά. Έσβηνε όλα τα βίντεο από το youtube και ξανάρχιζε νέο πρόγραμμα. Έκανε νέα packages με βελτιώσεις, συγχωνεύσεις, αλλαγές ορολογίας, προσθήκες, μεταφράσεις από τα αγγλικά κλπ αλλά πάνω κάτω τα ίδια θέματα. Οι παλιοί άρχισαν να αραιώνουν, αλλά συνέχιζε με καινούργιους που ανακάλυπταν το κανάλι του καθώς και με όσους έρχονταν μέσω facebook ads.

Στην προτελευταία του ανακύκλωση πήρε την κατηφόρα και δεν τον πολυένοιαζε, γιατί πίστευε ότι θα άραζε Καμπότζη και θα ασχολούνταν με τα τουριστικά. Οι βιντεοσειρές δεν τράβαγαν, τις έγραφε κουρασμένος μετά τη δουλειά (κτίσιμο ξενώνα) και φαίνεται ότι τα κοπάναγε και λίγο, γιατί δεν κατάφερνε ποτέ να τελειώσει μία πρόταση, αλλά το κλωθογύριζε συνέχεια. Βλέποντας τα χάλια, του πρότεινα να κάνει ένα επιχειρηματικό φόρουμ και συνεργασίες με ειδικούς που θα έγραφαν στο φόρουμ και θα έκαναν consulting σε όσους ενδιαφέρονταν. Ο πρώτος βέβαια θα ήμουν εγώ αφού είναι η δουλειά μου, χεχε.  Εκτός από τα ποσοστά που θα του άφηναν μπορούσε να βάλει και διαφημίσεις. Του άρεσε η ιδέα κι έκανε το φόρουμ το οποίο το ονόμασε «Η σέχτα». Εκεί πια κατάλαβα ότι το webmarketing το έπαιρνε πια στην πλάκα.

Πάνω στη βδομάδα μου λέει «μπορείς να το κρατήσεις, γιατί τρέχω με το ξενοδοχείο;». Μου το άφησε και δεν ξανασχολήθηκε. Μπήκε καναδυό φορές σαν τουρίστας. Το φόρουμ άρχισε να γεμίζει από web entrepreneurs αλλά δυστυχώς και από wannabe «επιχειρηματίες», από εκείνους που πλάθουν όνειρα χωρίς να περνάνε ποτέ στην πράξη. Μιλάγαν όλο για το πώς να πληρώσουν τους λιγότερους φόρους (για τα χρήματα που ακόμα δεν είχαν βγάλει) και ψάχναν συνέχεια φορολογικούς παραδείσους.

Ένας βλάκας μάλιστα είχε αυτοανακυρηχθεί ειδικός σε φορολογικά και με βάση ένα αμφιλεγόμενο άρθρο του 2003 ενός φοροτεχνικού από Λωζάνη, υποστήριζε ότι το Άγιον Όρος είναι φορολογικός παράδεισος. Είχε βάλει κι ένα λινκ στο προφίλ του «Για περισσότερα στον έλληνα συνάδελφό μου που είναι πιο ειδικός» και μου έστελνε άτομα. Έβρισκα κάθε μέρα μηνύματα στο inbox από άτομα που θέλαν να τους κάνω offshore στις Καρυές. Εκεί πήρα ανάποδες και ρώτησα το Jean τι να κάνω, γιατί χανόταν ο προσανατολισμός του φόρουμ και μου απάντησε «κάνε ό,τι νομίζεις, δεν θα ασχοληθώ, το hosting είναι πληρωμένο μέχρι τέλος του χρόνου».

Φτιάχνω δικό μου φόρουμ, γιατί δεν με βόλευε εκείνο το software, καλώ με προσ. μήνυμα όσους θεωρούσα σωστούς και κλείνω τη Σέχτα. Δυό μήνες αργότερα το ενσωμάτωσα στο site μιας σεμιναριακής εταιρείας που με προσέλαβε συμπτωματικά (είχα πάει για μία πληροφορία, πιάσαμε την κουβέντα και με πήραν για σύμβουλο, γιατί αναπτύσσονταν ραγδαία).

Ο Jean, όταν επέστρεψε στην Ευρώπη το 2019, αισθανόμενος ότι έχει πια εξαντληθεί σαν webmarketer με ρώτησε για ιδέες κι αν μπορούσε να ξαναδουλέψει εκείνο το φόρουμ. Κάνει restart νέου προγράμματος με όνομα «Έλα στο κίνημα», χωρίς να προσδιορίζει για τί κίνημα μιλάμε. Δεν μπόρεσα να τον λογικέψω να δώσει μία κατεύθυνση. Δεν ήμουν ζεστός για φόρουμ, γιατί ήξερα ότι θα βαρεθεί και θα προσπαθήσει να μου το φορτώσει. Τελικά το έφτιαξε κι έβαλε μοντερέιτορ έναν 23άχρονο (που μάλλον είναι γκόμενός του), ενθουσιώδη, αλλά άπειρο από επιχειρηματικότητα που δεν τράβαγε.

Εγώ πήρα από κάτι παλιά μου ebooks ιδέες κι έφτιαξα το σκελετό για εκπαιδευτικά σεμινάρια που ο Jean τα υλοποιούσε μέσα στα rbnb καθώς ταξίδευε σε διάφορα μέρη να δει πού θα κατασταλάξει. Αν και το φαβορί ήταν η Βουδαπέστη, τελικά εγκλωβίστηκε με τον κορονοιό στη Βαρσοβία και είναι ακόμα εκεί.

Ο μοντερέιτορ τελικά τα παράτησε για να συνεχίσει τις σπουδές του στην ψυχολογία κι επειδή δεν ήθελα να αναλάβω το φόρουμ το έκλεισε.

Του είπα κι εγώ και άλλοι ότι δεν τραβάει πια σαν webmarketer και πρέπει να περάσει σε κάτι άλλο. Του πρότεινα να ασχοληθεί με ακίνητα. Έχει μία ιδέα, εφόσον ήδη έχει κάνει αγορές, κι εγώ επίσης έχω δουλέψει στον τομέα αυτόν και βασικά στο σωματείο για business coaches έγινα δεκτός με βάση μία license (δίπλωμα 3ετών σπουδών) που έχω στα ακίνητα. Επενδύω επίσης σε αυτόν τον χώρο και η σύντροφος εμπλέκεται και αυτή  λόγω του καταλύματος. Οπότε ανοίγονται και προοπτικές για συνεργασία.

Προς το παρόν το γάλα είναι χυμένο, αλλά δεν έχει οικονομικά προβλήματα. O τύπος είναι εκατομμυριούχος μόνο από τις βιντεοσειρές που έχει πουλήσει όλα αυτά τα χρόνια και το ξέρω, διότι όταν κάναμε τη συνεργασία να του γράφω το σκελετό, μπόρεσα να κάνω και τους υπολογισμούς. Βέβαια δεν ξέρω πόσο πλήρωσε τους συνοριοφύλακες στην Ταϋλάνδη για να γλιτώσει....

05-06-2020 06:24 Παράθεση
0 likes  

Φαίνεται ενδιαφέρον άτομο ο Jean. Είναι φτιαγμένος για καπιταλιστικές οικονομίες και κυρίως Αμερική όπου κάποιος με συνδυασμό ικανοτήτων-προσπάθειας και ανάληψη ρίσκου, μπορεί να πετύχει τα πάντα. Μπράβο του πάντως που κέρδισε εκατομμύρια μόνο από τα βίντεο στο youtube. Δεν ήξερα ότι μπορεί να γίνουν τόσο αποδοτικά. Φαντάζομαι είναι στην αγγλική γλώσσα ε; Με πόσα views και subscribers έπαιζε περίπου στα βίντεο του; Ως τάξη μεγέθους;

06-06-2020 17:53 Παράθεση



Απάντηση: